Hieeer ben ik weer. Ja het wordt een hele boterham.. We hebben elkaar ook zo lang moeten missen :p

Ten eerste heb ik de langverwachte foto toegevoegd van de leukste Belgen die aanwezig waren op de Australian Open :p

Vervolgens heb ik ook een selectie van mijn foto's (ondertussen al +1100 :o!) geupload en dit heeft mij ZEER veel tijd gekost (jawel ettelijke uren) dus ik ben blij dat dat EINDELIJK helemaal gelukt is :p

Verder zal ik dag per dag een beetje overlopen wat ik heb meegemaakt zodat jullie weer bij zijn. Zoals gezegd wordt het een heel verhaal dus neem er alvast rustig een tasje koffie of thee bij, of een glaasje wijn of een heerlijk pintje. Ja, zo heb ik denk ik wel iedereen gehad :)

19 januari

Toen heb ik jullie het laatst op de hoogte kunnen brengen van alles! Beetje een rustige dag gehad en mijn verblijf in Melbourne afgesloten in stijl met mijn Belgische vrienden op het terras van een van de 2 Belgian Beer Cafe's die er daar te vinden zijn. Uiteraard konden onze vrienden Duvel en Stella hier niet ontbreken :)

20-22 januari

Vroeg op om te vertrekken voor de Great Ocean Road tour! Gids Eddy was niet meteen mijn favoriete man dus dat beloofde. Hij was ook meer dan een half uur te laat waardoor we nergens langs de prachtige Surf Coast van de Great Ocean Road zijn kunnen stoppen. Heel jammer want natuurlijk maar 1x die kans waarschijnlijk, maar dat heeft een mens nu eenmaal met van die tours.

De Shipwreck Coast was alleszins ook heel indrukwekkend. Daar zijn we dan -gelukkig- kunnen stoppen bij de 12 Apostels, waar er nu nog maar 8 van overeind staan. Ik vond het minder indrukwekkend dan men er altijd over doet, maar op zich een apart verschijnsel natuurlijk!

We hebben ze ook van beneden af kunnen zien om zo de hoogte ervan te kunnen inschatten en dat gaf inderdaad een heel andere indruk. Het was ook daar dat ik werd overvallen door een redelijk heftig golfje dat mij tot net boven de rand van mijn schoenen in het water zette. Een Duitse riep nog -Achtung!- maar mijn Duitse alertheid is toch Echt niet meer wat ze ooit geweest is :p Dat blijkt dan op zo'n momenten natuurlijk.

De groep bestond uit een hele hoop -over het algemeen- jongeren. Jullie zullen tussen mijn foto's een groepsfoto zien met in de commentaar alle nationaliteiten. Uiteraard waren het weer de Duitsers die met 7 van de 17 het best vertegenwoordigd waren!

De volgende dag naar een Wildlife Show geweest voor we de Grampians in trokken. Daar hebben we alle mogelijke dieren die er zaten brood mogen voederen en van heel dicht bij gezien. Het was ook daar dat ik een baby koala heb mogen vasthouden! Het beestje was verwaarloosd door de mama dus werd door de man van het -boerderijtje- opgevoed en was helemaal gewend aan mensen.

We zijn nog bij een paar indrukwekkende uitzichten en bij een mini regenwoud gestopt, maar de 2 hour walk door de Grampians werd verplaatst naar dag 3. 's Avonds @ Ned's Beds een bbq gehad wat wel gezellig was want op zich geen verkeerde groep. Wel vroeg gaan slapen want al die tours, verre verplaatsingen en de warmte.. Het kruipt duidelijk niet in mijn kleren.

De volgende dag dan tijd voor de walk die prachtig was en zeer avontuurlijk ook!

Het was ook tijdens deze tour dat ik besefte dat ik het mis om luidkeels en vals mee te kunnen zingen met geweldige muziek zonder dat er eventueel mensen zEEr raar naar mij zouden kijken!

Rond de middag dan vertrokken voor een 6 uur lange busrit naar Adelaide. Jaja, 6 uur lang. Haha.

In Adelaide aangekomen uiteindelijk mijn hostel gezocht & gevonden! Wel niet zo'n aangename kennismaking. Het was een hostel/pub/minicasino in 1, niet echt wat ik gewend ben met andere woorden, maar ik sta open voor nieuwe dingen. Waar ik echter iets minder voor open sta is voor hun douche waar OVERAL haar te vinden was in grote getalen. Er bleken ook bedbugs te zitten in sommige kamers, maar daar ben ik gelukkig van gespaard gebleven!

Ik heb daar ook een meisje uit Taiwan leren kennen. Lien-Da! Jawel, zo zei ze het alleszins. Zij was net terug van Uluru waar ik toen naar zou gaan vertrekken en vertelde me zeer enthousiast in haar Engels over wat ze van -ze bikke stoon- (maw: de groewete stiejen :p) had gevonden.

Snel gaan slapen om de hostelmiserie te vergeten en fit te zijn voor de Tour Down Under de volgende dag!

23 januari

Mary zou me om 9u al ophalen dus ik stond braaf te wachten toen ze daar aan kwam in haar antieke Holden (een of ander automerk dat hier nogal fel in concurrentie is met Ford). Ze stapte uit en uit gewoonte liep ik naar de rechterkant van de wagen om in te stappen. Redelijk verwonderd ook toen ze zei 'Don't you want to sit in the front?' waarna ik besefte dat zij natuurlijk aan de andere kant van hun wagen zitten ook! Het went echt zeeer moeilijk om te leven -in een spiegel-. Blijft ook ontzEttend gevaarlijk om de weg over te steken. Ik ben zo gewend om eerst naar links te kijken terwijl ze hier gewoon van rechts komen natuurlijk.

Alleszins zijn we dan naar een uithoek van Adelaide gereden waar we de Tour Down Under (voor de mensen die niet mee zijn: het gaat om wielrennen) 4 keer voorbij hebben zien snellen en de finish hebben gezien op het groot scherm.

Tussen de passages door heeft Mary me kennis doen maken met de Vinyards waar je gewoon zonder aankoopverplichting wijn kan gaan proeven! Zeer lekker ook de Australische wijnen. Allemaal wat zoeter dan wat wij in Europa gewend zijn. Volgens een van de kenners die ik gezien heb zou dat zijn door het klimaat.

Een leuke dag gehad alleszins die we hebben afgesloten in het Belgian Beer Cafe van Adelaide (dat -Oostende- heet btw!). Ze had me beloofd dat ze me daarheen zou meenemen en dat heeft ze ook gedaan. Een hele lieve vrouw alleszins!

Toch ook blij als de dag om was want we hadden meer dan 20 km gewandeld geloof ik, alweer in die hitte, dus dat volstond wel. Op naar mijn geweldig hostel want morgen op tijd in actie voor de trein!

24-25 januari

Alweer een goed uur wandelen naar het treinstation, gepakt en gezakt met al mijn spullen deze keer, om aan te komen aan de legendarische trein!

De rit duurde maar liefst 26 uur. Niet gezeverd dus haha. De eerst 4 uur zat ik naast een Mitje-achtige vrouw. Ze heette Helen en was de 80 al een eind voorbij en een wandelende encyclopedie. Over elke heuvel die we voorbij reden kon ze een heel verhaal vertellen. Interessant natuurlijk maar ik moet eerlijk zeggen dat ik wel uitkeek naar het moment dat ze op haar bestemming was aangekomen (trouwens de enige en korte tussenstop op die 26u). 4u weetjes is gewoon genoeg laat ons zeggen :)

Het was ook op die tussenstop dat Almut, een 36-jarige Italiaanse vrouw, opstapte en de plaats van Helen innam. Gezellig en jammer tegelijk want een dubbele bank had mij ook wel iets gezegd :) Ze bleek Duitstalig en aan haar reis rond de wereld bezig van 1 jaar. Ze was al 4 maanden onderweg. Veel mee gepraat over van alles en nog wat en ze was nog wel interessant, maar ze had juist een week alleen getrokken door de outback en IETS te veel menselijk contact nodig. Dat uitte zich in het feit dat ik niet echt de kans kreeg te lezen, hoewel mijn zin in menselijk contact DUIDELIJK minder aanwezig was :p Goed ja, geen probleem natuurlijk. Tot ze echter de hele nacht in slaap lag, wat mij dan weer frustreerde omdat ik de slaap maar niet kon vinden. Om maar te zeggen: ze kon niet veel goed doen :p

Zooo tevreden toen ik aangekomen was! Wat een zaligheid!

Bij Annie's Place aangekomen stond me dan nog een geweldige verrassing te wachten: -iemand- had mijn dorm bij wijze van verrassing omgeboekt tot een kamer alleen zodat ik eens een goeie nachtrust kon hebben. Een geschenk uit de hemel.. of eerder uit Stabroek :) Nogmaals bedankt Mi want het heeft deugd gedaan. Het was ook nodig want de volgende dag vertrok ik om 6:15 AM al op 3-daagse tour naar Uluru! Ook de ideale gelegenheid om voor de 2e keer te wassen!

Die waren ze bij Annie's Place btw -vergeten- (!?) te boeken en alles was ondertussen volgeboekt dus ik moest plots een tour nemen die dubbel zo duur was en bijgevolg niet in mijn budget paste. Heb dan onderhandeld en uiteindelijk blijf ik nog afgezet voor een 20 tal dollars maar goed, beter dat dan 300 of geen Uluru natuurlijk.. Ze bleef ook maar doordrammen dat het eten beter zou zijn en dergelijke dus goed ja..

Er heerste trouwens ook een zeer rare sfeer in Alice Springs. De Aboriginals lopen daar gewoon rond of zitten in parken en leven in feite volledig langs de andere bevolking heen. Geen enkele sprake van integratie! Blijkbaar heeft het merendeel van hen een alcoholprobleem, zijn ze arm en kunnen ze zeer agressief zijn. Heb later gehoord van een taxichauffeur die vertelde dat als je een Aboriginal man zijn vrouw zag slaan dat je er zeker nooit tussen mocht komen want dat dat levensgevaarlijk is enzo.. Apart sfeertje.

26-28 januari

Zeer vroeg al opgehaald door mijn zogezegde luxetourbus op weg naar Uluru. In de bus zag ik meteen de gevolgen van het feit dat het een dure tour was: bijna allemaal oudere mensen, zeker niet van de armsten ook! Het was dan nog een koppeltour, wat als persoon alleen dus absoluut geen aanrader is want contacten leggen wordt echt zeer moeilijk op die manier.

Het was een groep van 18 mensen die bestond uit 4 Zwitsers (3 v, 1m), 2 Canadezen (1m, 1v), 2 Britten (1m, 1v), 2 Italianen (1m, 1v), 6 (!!) Nederlanders (3 v, 3 m), 1 Belg (haha) en 1 (freakazoid) Finse die in Zweden woont.

We zijn naar Uluru geweest en daar heb ik samen met een Nederlands koppel helemaal rond de Uluru gewandeld. 10,4 km in een 44-tal graden.. Rustig aan gedaan, veel water gedronken zoals men altijd zegt en tijd genomen voor veel fotopret :p (ik laat de foto's verder voor zich spreken :p)

De volgende dag -nadat we om 3:20 AM waren gewekt voor de zonsopkomst!- waren de Olga's aan de beurt en daar heb ik ook de lange wandeling gedaan van een 8-tal km. Ook weer genoeg gedronken en genoten van de prachtige omgeving maar deze wandeling heeft me opnieuw veel kracht gekost waardoor ik -waarschijnlijk- door een zouttekort later die dag fysiek in een absolute dip ben beland. Het was alsof er iemand op mijn buik stond ofzo en NERGENS mogelijkheid om in schaduw te gaan zitten, de airco in de bus had ook 0 effect want ik bleef maar zweten enzo. Ja, zeer aantrekkelijk allemaal :p

Nee, ik heb daar wel mijn zwaarste momenten tot hier toe beleefd moet ik eerlijk zeggen. Ook ontzettend veel geslapen overal waar ik maar kon, had uiteraard een soort zout- en mineralenoplossing gekregen en dan was het wachten op beterschap. Hopen dat die zou komen ook, want onze gids zei dat het een -logistieke nachtmerrie- zou gaan zijn als ik naar een ziekenhuis zou moeten. Dat zou trouwens de enige oplossing zijn geweest want geen huisartsen @ the desert uiteraard :p

Goed, ik voelde zelf gelukkig dat de zoutoplossing mij deugd deed, al was het dan langzaam, anders had ik hem wel zijn logistieke nachtmerrie bezorgd uiteraard.

De volgende dag ook niet mee geweest naar de wandeling van King's Canyon -helaas want die moet ook prachtig geweest zijn- en gewoon de hele tijd geslapen en in de bus gehangen om op krachten te komen.

's Avonds zijn we dan aan een mooie Creek gestopt en daar vond ik eindelijk de afkoeling waar ik al 3 dagen op wachtte. Even in gezwommen en dat heeft me weer op mijn plooi gekregen. Had wel al bijna 2 dagen niks gegeten dus wat zwakte, maar het was nu wel duidelijk dat het zou over gaan. Een mens begint zich zo ver van huis van alles in het hoofd te halen natuurlijk..

Ik heb alleszins nOg eens 9 uur nachtrust gehad in Alice Springs en de volgende ochtend was alles achter de rug. Geen aanrader alleszins!

29 januari

Het vliegtuig genomen naar Cairns waar ik nu ben aangekomen in hostel Castaways. Voor 2 nachten want de derde nacht wordt veel duurder dus dan verhuis ik weer. Even op adem komen vooral :)

Wat heb ik nu geleerd:

- no more koppeltours!

- zo weinig mogelijk tours in het algemeen

- water drinken bij hitte volstaat niet!

- en in het algemeen zoals Pink het zo mooi zegt: 'Learning to be brave in my beautiful mistakes..'

Van zodra mijn plannen hier duidelijk worden horen jullie mij weer!