Aankomst in Airlie Beach!

Nog steeds met een -verstopt- oor, groet ik jullie alweer!

Er is een kleine verbetering voelbaar bij momenten enover het algemeen doet het ook geen pijn meer. Gelukkig want eergisteren heb ik er best veel last van gehad.

Bijna had ik mijn bus ook gemist uit Cairns, ongelooflijk slechte aanwijzingen vond ikzelf, maar ik moet toegeven dat de chauffeur ook een punt had toen hij zei dat de 32 andere mensen het wel tijdig gevonden hadden, haha. Ach ja, bus gehaald, klaar.

Heerlijk geslapen op die bus gelukkigen aangekomen in Townsville was er geen enkel hostel dat zijn telefoon opnam (een schande, het was al half 6 's morgens geweest en niemand wakker :p) dus heb ik besloten @ het busstation nog een paar uur te slapen tot de rest van de wereld ook wakker was. Met succes!

Townsville zou beter Ghosttownsville heten trouwens. De winkelstraat is vergelijkbaar met de Bruul wat lengte betreft (voor onze Kempenaren: ik denk dat dat niet veel verschilt met de Gasthuisstraat of hoe heet die straat die van de Vijfhoek vertrekt naar deGrote Markt) en zelfs op zaterdag om 15u waren er maar een 5tal winkels open. Voor de rest stond het overgrote deel van de winkels leeg & over te nemen.. Zeer merkwaardig. Verder ook geen ziel te zien, enkel de McDonalds weet nog mensen op straat te krijgen.

Blij dus dat ik daar maar een dag ben geweest en gisteren op de middag ben ik dan naar Airlie Beach vertrokken. Deze keer overigens RUIM op tijd aan de bushalte, want de -stress- om die te missen.. daar had ik het na 1 keer wel mee gehad had ik besloten. Alweer een mooi aantal uren op die bus doorgebracht, maar telkens al het geluk gehad 2 plaatsen voor mij alleen te hebben. Mogen er nog mensen zeggen dat alleen reizen zijn nadelen heeft, het heeft duidelijk ook zijn voordelen :p

Ondanks het feit dat ik ongeveer 12u geslapen had de nacht tevoren, ben ik er toch ALWEER in geslaagd in slaap te vallen bij de James Bond film die gespeeld werd in de bus. Die vent zal mij nooit echt kunnen boeien vrees ik.

Uiteindelijk zeer vlot een nieuw hostel gevonden in Airlie Beach, het goedkoopste in town! Pure luxe dan nog want ik zit in een kamer waar 5 stapelbedden in staan, maar we zitten er maar met 4. Een Frans koppel dat de wereld rond reist in 10 maanden, Vincent & Julie heten ze,en een Nederlandse, Karen. Veel Engels wordt daar dus niet gepraat, hoewel zij elkaar onderling echt NIET verstaan..

Gisterenavond ben ikzelf ook gezwicht voor de lokroep van de ontzettend goedkope McDonalds en toen ik daar zat te eten hoorde ik 2 heren in het Frans bezig over Duvel en Stella. Het bleken uiteraard Belgen te zijn en niet zomaaaar Belgen, 2 broers uit Ukkel! Dat is ongeveer 5 km van waar ik woon.. Dat het mogelijk is dat daar mensen wonen die ik NOOIT zie, daar ben ik wel van op de hoogte ondertussen :pEchter wel merkwaardig ze hier te ontmoeten vind ik! Francois (21) en Laurent (30)heten ze alleszins en de oudste is aan een reis rond de wereld bezig van 15 maanden (!!). De jongste kwam zijn broer bezoeken gedurende 3 weken in Australie. Wel gezellig want ze wisten te vertellen dat het Ter Kamerenbos een ruine is door de geweldige winterse weersomstandigheden in Belgie en dergelijke.. Wel leuk om met nog eens met mensen over dingen te kunnen praten van thuis.

Morgen vertrek ik naar de Whitsundays op de Atlantic Clipper en daar kijk ik ontzettend naar uit! Voorlopig ziet het er echter naar uit dat ik niet ga mogen duiken, maar snorkelen sowieso wel dus ik klaag zeker niet. Uiteraard blijf ik nog hopen op een klein wonder .. Ik zou het geweldig vinden mocht mijn oor nog in orde komen voor het zover is, maar zoals ik al zei: ik zal er niet kapot van zijn indien niet. Dat zou ook maar ondankbaar zijn denk ik, als ik vergelijk in welkeen tropisch klimaat ik hier zit ten opzichte van jullie allemaal.. Haha ik moet eerlijk toegeven dat ik daar al regelmatig hardop om heb moeten lachen. For the record: Hier staat er momenteel een stralende zon aan een strakblauwe hemel en het is een aangename 30 graden :p

Goed, op deze geweldige woorden laat ik jullie!

Liefst tot snel ook want ik moet toegeven dat ik bepaalden onder jullie mis bij momenten!

Overzicht planning

2 verhalen op 1 dag.. Niet gezeverd!

Het zal hierna waarschijnlijk weer even duren voor jullie nog wat van mij horen dus geniet er maar van :p

Vannacht om 0u25 vertrek ik naar Townsville waar ik dus NIET ga duiken tot mijn spijt, maar ik ben er al bijna overheen dus geen zorgen :p Ik kom er alleszins omstreeks half 6 's ochtends aan dus ben gewapend met een zakje noten, een opgelade mp3speler, een kussentje, een aantal boeken, mijn reisdagboek en uiteraard de verplichte kauwgom + waterfles! Ik heb van vele mensen vernomen dat daar in Townsville niet bijzonder veel te zien is, op uitgaansleven na geloof ik, dus ik heb daar niet bijzonder veel te zoeken lijkt me. Nog steeds geen accomodatie gevonden voor de ene nacht die ik daar doorbreng trouwens! Ook nog 0 gezocht dus wat dat betreft heb ik wel loon naar werken :p

Op 14 februari vertrek ik dan om 13u30 naar Airlie Beach waar ik om 18u10 aankom. Een geweldige manier om Valentijn te vieren inderdaad :p In Airlie Beach moet ik ook nog voor 2 nachten accomodatie vinden en 16 februari vertrek ik dan naar de Whitsundays. Daar zal ik de kans krijgen voor een bijzonder kleine bijdrage te duiken en dat zou ik ontzettend graag doen dus jullie mogen allemaal even mee hopen dat mijn oor geen roet in het eten gooit! De tour van de Whitsundays duurt alleszins 2 dagen en 2 nachten.

Op 18 februari vertrek ik dan om 23u55 naar Rockhampton waar ik om 6u15 aankom. Dan moet ik overstappen op een andere bus die me naar het Emu Resort brengt van waar ik naar Great Keppel Island zal gaan, dat eiland dat blijkbaar sinds kort ontdekt is door het toerisme en een prachtig stukje ongerepte natuur moet zijn.

Op 21 februari ben ik dan alweer op het vasteland (Rockhampton) en moet ik nog een slaapplaats zien te vinden voor een nachtje zodat ik op 22 februari de bus kan nemen om 6u45. Die brengt mij naar Agnes Water en daar kom ik aan rond 9u45. Ik blijf er 3 nachten om uit te rusten van de drukte van de afgelopen dagen, hopelijk wat te surfen en ook mijn Dolphin Kayak te doen. Dat zou een uurtje of 3 duren en denk ik te doen op 24 februari, maar de exacte datum ligt nog niet vast.

Wat wel vastligt is dat ik de 25e van 6u30 tot 12u25 alweer op de bus doorbreng. Deze keer brengt ze me naar Rainbow Beach. Daar is gelukkig -net als bij Great Keppel Island trouwens- al mijn accomodatie al voorzien dus kan ik 26 februari onbezorgd vertrekken naar mijn driedaagse op Fraser Island, Oma en Lene zullen het dus waarschijnlijk dit jaar moeten stellen met felicitaties op voorhand en niet op de dag zelf want de kans dat ik dan iets kan laten weten is niet bijzonder groot, maar ik vind wel iets om dat goed te maken ;)

1 maart is het alweer wanneer ik de bus om 12u25 neem naar Noosa. Aankomst ter plaatse om 15u25 en daar moet ik dan ook weer voor 1 nachtje een bed zien te vinden zodat ik daarna op Canoe Bushcamp kan! Ziet er op het foldertje allemaal nogal avontuurlijk uit en dat tripje heb ik gratis gekregen bij al de rest dus ik ben zeer benieuwd wat dat allemaal zal geven. Het duurt alleszins 4 dagen en 4 nachten.

Daarna zal ik het in Noosa wel gezien heb gok ik dus neem ik de bus 6 maart om 13u10 naar Brisbane. Een korte busrit deze keer weer want ik kom aan om 15u25. Ik breng er alleszins 3 nachten door en heb er verder geen enkel plan. Ook geen slaapplaats maar dat komt vanzelf wel. Het zou een -saaie- stad zijn maar dat ga ik zelf wel even uitzoeken.

9 maart ga ik dan naar Surfer's Paradise waarvan ik ook hoorde dat er niets te zien is maar lijkt mij wel leuk om te kunnen zeggen gesurft te hebben in Surfer's Paradise dus ik moet daar van mijzelf toch even halt houden :p Slechts een dik uur op de bus daarheen zelfs, wat heerlijk moet zijn denk ik na al die marathonbussen. Aankomst ter plaatse om 9u25.

Na een nachtje zal het daar ook wel klaar zijn (ook nog regelen waar ik dat nachtje precies zal doorbrengen) dus vertrek ik 10 maart om 12u30 naar Byron Bay (aankomst 15u00). Niks dan goeds over gehoord dus heb er voorlopig 6 nachten gepland. Geen idee wat dat gaat geven en dat kan ook gewoon nog aangepast worden dus dat zullen we even afwachten, maar ik denk wel dat het zo zal blijven. Ook nog 0 accomodatie.

16 maart vertrek ik dan om 21u05 naar Sydney. Een heerlijk busritje van maarliefst 13u30 lang haha. Er mag op dat moment absoluut aan mij gedacht worden! Vanaf daar is alles nog een beetje wazig, geen idee hoe lang ik daar precies ga zitten en ook niet hoe ik in Melbourne geraak. Ik weet niet eens of ik wel langs Canberra zal gaan.. ook al voelt dat wel een beetje stom om niet naar de hoofdstad te gaan natuurlijk.

Het einde valt allemaal nog wat af te wachten, maar ik plan wel tegen 27 maart in Melbourne te zijn zodat ik nog een avondje kan inplannen met de Belgen die daar denk ik dan nog steeds zullen zitten (een working-holiday is duidelijk heel wat anders dan een holiday zien jullie wel :p) en nog een avondje met Vera, die Duitse van de heenvlucht. Zij is ook nog steeds op zoek naar werk en nu al zeker dat ze daar dan nog steeds gaat zitten. Bovendien heb ik daar nog wel redelijk veel aan in feite, als we beschouwen dat ik heel dat kind in principe niet ken :p Ik heb er nog redelijk veel contact mee via internet en dat is wel leuk.

29 maart vertrek ik dan alweer terug naar het -hopelijk tegen dan opgewarmde- Belgenland!

Het lijkt nog zo kort he als ik het allemaal zo vertel.. We zijn ook al bijna op de helft!

Ik moet jullie nog even vertellen dat ik absoluut airconditioningbestendig word. Normaal heb ik daar ACUUT een verkoudheid van en tot hier toe nog geen enkele klacht, ook al staat die hier ooooveral veel te koud! Als je dat hier trouwens -airco- noemt, word je bekeken als een of andere idioot en weet men niet wat je bedoelt. -Oooow aircoN..- volgt er dan, zo van -had dat dan gelijk gezegd!-. Even wennen, maar ik ben wel ongeveer zover denk ik.

Ten slotte wil ik nog even kwijt dat mijn Duits er hier ontzettend op vooruit gaat. Als ik hier aankwam verstond ik pakweg 20% van wat ik van gesprekken opving. Nenee niet afluisteren.. :p alleen reizen heeft gewoon als gevolg dat je echt ontzettend veel gesprekken hoort. Ondertussen ben ik al geevolueerd naar een 90% denk ik, ongelooflijk want Duits is niet bepaald mijn taal. Tegen het einde van de reis ben ik gewoon de perfecte Belg die onze 3 landstalen in grote mate beheerst denk ik :p Even nog wat achtergrondinfo ivm onze Duitse vrienden: Momenteel weigert Australie visa aan Duitsers omdat er hier zo veel zitten. Deze maatregel blijft minstens gedurende een maand van kracht. Jullie zien dus duidelijk dat ik niet overdrijf!

Tot zo ver mijn laatste berichtje vanuit het heerlijke Cairns.

Tot snel!

Cableski- + dokteravontuur!

Ja hoor, alweer een nieuw verhaaltje!

Gisterenavond was het zover: tijd voor de waterski. Pick up at hostel: 5:30 PM stond er op mijn briefje.. Om 6:00 PM nog steeds geen pick up te zien! Heb even gebeld dan en men was mij vergeten. Geen ideaal begin, maar ik mocht een taxi achterna nemen die zij zouden betalen. Heerlijk comfortabel naar daar gereden voor een luttel prijsje van 35 $ terwijl ik 39 $ betaald heb voor heel dat cableski gedoe.. Geen winstgevende operatie voor mijn cableski-vrienden :p

Eens aangekomen en een korte uitleg te hebben gekregen over de veiligheid en dergelijke was het zo ver: tijd om het te proberen! Eerst op een kneeboard want dat schijnt het makkelijkst, hoewel ik een paar Ieren hoorde vertellen dat ze na 3 keer proberen nog steeds na 2 meter al in het water lagen haha. Ik hield mijn hart dus vast -met mijn skitalenten (of het gebrek eraan) in het achterhoofd- en ging ervoor. Groot was ook mijn verbazing toen ik van de eerste keer heel de zaak onder de knie had! Wat een geweldig gevoel ook aan zon snelheid over het water te -zoeven-! Een absolute aanrader!

Na het kneeboarden een paar keer te hebben gedaan mocht ik overschakelen op een wakeboard wat een soort snowboard voor op het water blijkt te zijn en moeilijker dan kneeboarden. De eerste 3 keer ben ik dan ook ontzettend hard in het water gevallen nog voor ik goed en wel vertrokken was. Gelukkig was ik niet de enige, echt IEDEREEN die dit voor het eerst deed was in mijn geval.. Een hilarisch zicht. Na 3 keer had ik dan zoiets van nu is het wel geweest en ga ik gewoon recht staan, klaar. Ongelooflijk maar waar lukte dat ook! Ook al lag ik evengoed 10m verder wel gewoon in het water haha. De volgende en laatste keer ben ik zelfs een 50-tal meter ver geraakt, maar toen ik zag dat ik aan hoge snelheid een ramp te lijf zou moeten gaan -wat verboden was met dat bord- en vermits ik totaaaaal niet in staat was om mijzelf enige richting te geven heb ik me dan maar gewoon ALWEER laten vallen haha. Zeer grappige dingen gezien daar uiteindelijk en als dat in Belgie te vinden is wil ik dat zeker nog eens doen met gezellig gezelschap :)

Vervolgens dan in verband met mijn oor.. Vanmorgen opgestaan met nog steeds 0 verbetering, ondertussen al meer dan 60 uur het gevoel van water in mijn oor. Mijn gehoor langs links is ongeveer herleid tot 0 en met mijn evenwichtsgevoel is het hetzelfde gesteld dus ik voel me nog steeds alsof ik op een schip zit. Vermits daar zo ongeveer de fun wel af is en mijn oor ook werkelijk pijn begion te doen heb ik vanmorgen besloten een dokter te raadplegen. Ben naar een soort -medisch centrum- gegaan dat 24/24u open is en heb daar slechts anderhalf uur in een volle wachtzaal moeten wachten haha, heerlijk.

Toen het eindelijk aan mij was heb ik een druktest op mijn oor moeten ondergaan en bleek dat er helemaal geen water in mijn oor zat, maar dat mijn trommelvlies door de grote drukveranderingen met het duiken wat is beginnen bloeden. Aan de binnenkant ervan zit nu dus gestold bloed, waardoor ik het gevoel heb dat er vocht in mijn oor zit. Blijkbaar zijn er verschillende remedies: ten eerste heeft het tijd nodig om te genezen, gemiddeld 7 dagen zei hij, ten tweede veeeel drinken (check) en ten derde veel kauwgom eten, wat ik nu dan ook als een bezetene en totaal tegen mijn gewoonte in aan het doen ben! Heb ook een soort Perdolan voorgeschreven gekregen tegen de pijn, wat niet ontzettend veel helpt maar goed, ik kan wel tegen een stootje gelukkig.

De test wees trouwens ook uit dat mijn gehoor momenteel zoals ik al had ondervonden werkelijk niks voorstelt langs die kant, nu weet ik ook eens ongeveer hoe Oma zich voelt :) Het zou echter normaalgezien allemaal helemaal moeten herstellen en indien niet moet ik nog eens eenzelfde soort onderzoek ondergaan want dan kan het zijn dat er een scheurtje in dat trommelvlies van mij zit. Ik ga er voorlopig van uit dat dat niet het geval is uiteraard!

Door heel deze ontwikkelingen mag ik helaas niet gaan duiken in Townsville, waar een van de mooiste plekken ter wereld is om dat te doen vermits Yongala daar ligt, een shipwreck waar een heel reef aan gegroeid is met massaal veel vissen. Wel mag ik snorkelen en zwemmen dus daar ben ik ondertussen wel gewoon blij om! Vanaf het moment dat ik voel dat de pijn en het watergevoel weg zijn mag ik ook weer duiken. Allemaal goed nieuws dus en een groot geluk dat ik de dokter heb opgezocht en niet gewoon druppeltjes heb gekocht zoals mijn duikinstructeurs mij hadden aangeraden -mocht het niet over zijn na 24u-.

Na anderhalf uur wachten en een onderzoek van +/- 3 minuten was ik overigens 75 $ armer, haha! Lang leve de sociale zekerheid in Belgie!

Vannacht vertrek ik naar Townsville per bus, een tochtje van 6 uur.. Niet niks natuurlijk maaaar als we dat vergelijken met 26u trein denk ik dat ik het wel aankan :p Nog 0 accomodatie geregeld daar, maar misschien doe ik dat vandaag nog wel en mOcht dat zo zijn zal ik jullie later vandaag meteen op de hoogte brengen van de plannen voor de rest van mijn reis want die krijgen zo stilaan heel concreet vorm!

Tot snel!

PADI: Check!

Ik denk dat ik het elke keer schrijf aan het begin van een verhaal, dus onder het motto -never change a winning team-: Hier ben ik weer!

Wat een geweldig avontuur heb ik weer meegemaakt.. 3 dagen geleden (geen idee meer van welke dag we nu zijn) heel vroeg vertrokken op een geweldige boot met allemaal mensen die er op uit waren het Great Barrier Reef te gaan ontdekken! De eerste 4 duiken waren in groep om onze PADI Open Water Course te vervolledigen. In een groepje van 6 mensen allemaal dingen moeten doen zoals duikbril afhalen onder water, weer opzetten en -leegblazen-. Zeer entertainend :p Mijn instructeur voor die proeven was Craig, een kerel van 25 uit Manchester waar ze een heerlijk sappig accent blijken te hebben! Zo klinkt Julie bij hem -djoeleh- en buddy -boddy-. Hij bleek pas in 2007 voor het eerst te hebben gedoken en er gelijk helemaal gek op te zijn geworden. Hij heeft zijn zinnen vervolgens gezet op een leven als duikinstructeur en is als een waanzinnige beginnen studeren met als gevolg dat hij nu al een half jaar instructeur is bij een van de betere duikscholen in Australie! -If I wanna do something, I just go out and do it, that's just the way I like it so that's the way it is.- Heerlijke mentaliteit.

Goed, terug naar mijn duikavontuur zelf. Het eerste wat ik zag toen ik mijn hoofd daar onder water stak, was een HOOOP vissen en prachtig koraal. Het is moeilijk te omschrijven met woorden, maar gelukkig hebben we daar foto's voor he :) Na die eerste 4 duiken was er dan een soort miniceremonie om te vieren dat we gecertifieerde duikers waren geworden en mochten we een duik alleen met onze buddy doen. Mijn buddy was de German guy (Tilman) die mij nooit echt heel erg heeft gemogen, maar dat was best wederzijds dus op zich geen enkel probleem. Hij was ook goed in orientatie en voor de mensen die weten hoe slecht ik mij kan orienteren te land.. Het kan nOg erger :p

Vervolgens werd ons uitgelegd hoe het systeem van gradaties van duikbrevetten werkt. Een overzicht:

Ik was op dat moment dus net Open Water Diver geworden, waarmee je tot 18m diepte mag duiken. De meeste plaatsen die in Europa interessant zijn om te gaan duiken zijn echter op een diepte van 30m en we kregen aangeboden om onze resterende duiken te gebruiken om ons tot Adventure Diver te scholen. Die mogen tot 30m gaan en daar was slechts een beetje theorie voor nodig + 1 duik tot 30m, 1 nachtduik en 1 extra adventure duik. Die laatste bestond er voor mij uit dat ik nog wat extra theorie kreeg over foto's trekken onder water, vermits ik daarin -gespecialiseerd- heb. Ik heb deze kans dus duidelijk met beide handen gegrepen en ben dus nu als het ware een echte Adventure Diver! :)

Ook daar is nog een grappig verhaal aan verbonden. Bij een duik tot 30m bestaat de kans dat men -nitrogen narcosis- gaat ondervinden. Voor zij die te lui zijn om de link te lezen: Het is als zat zijn onder water. Niet iedereen heeft er echter -last- van, dus het zou een verrassing worden wie er nu al dan niet wat van zou voelen. Als test toonde Chris ons op die diepte een vrucht, waarvan we niet wisten welke het was, dus op voorhand ook niet gezien ofzo. Hij schreef dan op zijn schrijfbordje -Number of fingers is color. 1 = brown, 2 = yellow, 3 = red-. Hij toonde dit aan de Amerikaanse naast mij en die toonde spontaan 7 vingers. Hij wees opnieuw naar het bordje waarna ze 9 vingers opstak. Hilarisch. Toen hij mij dezelfde vraag stelde toonde ik 2 vingers terwijl ik duidelijk zag dat het bruin was. Ideaal :p Al de rest van de mensen toonden gewoon 1 vinger. De vrucht bleek achteraf trouwens een RODE tomaat te zijn. Zo zagen we gelijk wat er gebeurt met kleuren op die diepte.. Door het gebrek aan licht veranderen kleuren en vallen sommigen weg, of zo kunnen we het toch ongeveer noemen.

Vervolgens haalde hij een ei uit zijn vest en brak het. Heel raar om zien maar op die diepte bleven het eigeel en het eiwit gewoon als 1 geheel drijven! Hij kon ook heel simpel het eigeel van het eiwit scheiden en kon het eigeel gewoon vasthouden. Hij gaf het eigeel aan Ed (de luidste Engelsman die ik tot hier toe heb gezien) en die hield het voor zich uit vast tussen zijn handen. Blijkbaar probeerde hij het gewoon door te geven aan zijn buddy naast hem, maar ik zag hem daar allemaal rare bewegingen mee maken. Alsof hij het ei aan het schudden was zoals iemand die iets gewonnen heeft met zijn handen voor zich uit in elkaar geslagen.

Ik zag ook dat het eigeel uit zijn handen was gekomen zonder dat hij dat besefte en toen hij dat zag schrok hij ook ontzettend hard. Ik moest daar ZO ontzettend hilarisch om lachen dat ik dacht dat ik nooit meer zou stoppen met lachen. Het ei steeg dus en Chris wou er net achteraan zwemmen toen er plots een vis van een 40-tal cm lang daar als een gek op afgestormd kwam en het hele eigeel in een keer opat!!

Ik heb letterlijk nog nooit zo hysterisch gelachen in heel mijn leven als toen, mijn mond ging zo ver open dat er naast mijn mondstuk plaats was voor gigantisch veel water om binnen te komen en jawel, het water smaakt er zout :p. 5 minuten later was ik nog steeds aan de gang zonder te kunnen stoppen. Echt ongelooflijk. Ik vond van mezelf ook wel dat ik wel ERG hard moest lachen, maar voelde me verder helemaal niet ongewoon. Toen we weer aan de oppervlakte waren zei Chris echter dat zowel die Amerikaanse als ikzelf -completely narced- waren op dat moment. De Amerikaanse zei later ook dat, toen Chris haar het bordje toonde, ze echt overtuigd was dat dat geen Engels was en gewoon echt niet zag wat er stond.

Ik had eerder al heel erg moeten lachen toen Chris vertelde over de gekste dingen die hij ooit al had meegemaakt met mensen in die situatie. Blijkbaar zijn er ook mensen die hun mondstuk uit hun mond halen en achter vissen aan zwemmen om te proberen hen het in hun bek te steken :p De grappigste vond ik echter dat hij vertelde dat er een kerel was geweest aan wie hij het eigeel had gegeven en die vent had blijkbaar gewoon zijn mondstuk uitgehaald, zijn mond opengedaan en dat ei in 1 keer ingeslikt! Haha, echt geweldig.

Achteraf voelde ik me trouwens ook niet echt meteen helemaal correct, een beetje moeite met praten en zeker in verschillende talen. Er waren ook Fransen aan boord en toen die mij aanspraken moest ik echt bijna passen. Zeer merkwaardige ervaring, maar ontzettend leuk ook!

De nachtduik was ook geweldig, tussen een vijftal (ongevaarlijke) haairen gezwommen. Echt indrukwekkende beesten. Ook een viertal schildpadden gezien, zo dichtbij gekomen dat ik ze bijna kon aanraken!

Nemo heb ik helaas niet gezien, blijkbaar worden die daar in grote getalen weggehaald sinds de film om ermee te kweken en te verkopen aan mensen om in hun bokaal te zetten.. Ik heb wel een paar van zijn familieleden gezien though! Echte nepnemo's :p

Ondertussen ben ik een paar uur terug aan land maar ik heb last van -sealegs- waardoor het voelt alsof ik nog steeds op de boot ben. Mijn oor zit ook al sinds gisterenavond vol water, wat niet bijzonder aangenaam is maar als het overmorgenvroeg niet over is zal ik er wel een dokter mee opzoeken zodat ik weer gewoon over mijn normaal gehoor beschik, want dit is maar niks.

Ik heb een aantal foto's kunnen uploaden ook, hoop dat jullie er wat aan hebben en dat jullie zich nog eens uitsloven wat leuke reacties betreft op dit verhaal of op de foto's want dat is goed voor mijn moraal en dAt zorgt op zijn beurt weer voor leuke verhalen. Jullie horen dus in grote mate zichzelf dankbaar te zijn voor de verhalen die ik schrijf en die jullie bevallen! :)

Morgen waterski en hopelijk snel weer een nieuw verhaal!

Op naar de PADI!

Totaal onverwacht kan ik jullie even laten weten wat ik van mijn eerste duiklessen denk! Heb zelfs nog foto's MET mijn -koppy- erop kunnen toevoegen.. Must be our lucky day :)

Gisteren vroeg opgehaald om te beginnen met de duikcursus. In de voormiddag kwam er enkel theorie aan bod, wel weer even wennen na al die maanden schoolvrij te zijn! Gelukkig is -studeren- mij alleszins niet onbekend en was ik er redelijk snel weer aan gewend. Hoewel het uiteraard helpt te weten dat het maar om 2 halve dagen gaat voor ik er weer volledig vanaf ben :p

De totale groep bestaat trouwens uit 17 mensen voor 2 instructeurs, Tim (Australie) en Chris (Zuid-Afrikaan). Ik ben onderverdeeld in de groep van Chris met nog 8 anderen: 2 Britten, 1 Australier, een Deens koppel (zij verstaat geen woord Engels btw, zorgt voor grappige momenten), een Duitser (of wat hadden jullie gedacht), een Zwitser en een hilarische Fin die eruit ziet en naar iedereen kijkt alsof hij ze eender welk moment kan opeten. Een beer van een kerel die het allemaal wel heel erg serieus opneemt, maar op zich wel een vriendelijk persoon.

8 andere mensen dus en duiken gebeurt per 2 dus toen Chris ons indeelde bleef er nog 1 iemand alleen over: The Belgian girl. Geen probleem echter want nu is Chris mijn buddy en hoeven jullie zich dus zeker geen zorgen te maken over mijn veiligheid onder water! :)

Ik heb hem en mijn andere groepsleden ook al behoorlijk aan het lachen gemaakt met een geweldige eh.. -beginnersfout- :p Iedereen zat op de bodem (4m diep) en moest om de beurt zijn vest aflaten om daar zijn uitrusting uit te doen. Vervolgens was het de bedoeling om ze weer aan te doen, nog steeds op de bodem. Ik was als eerste aan de beurt (ongeveer elke keer trouwens, dat is een van de vrolijke bijkomstigheden van het feit dat ik de buddy ben van de instructeur) en was er ook helemaal van overtuigd dat ik op de -aflaatknop- had geduwd, maar blijkbaar duwde ik op de opblaasknop. Uit die vest komen wordt daar niet moeilijker van, maar eens ze dan uit is wil zo'n opgeblazen ding uiteraard meteen naar het wateroppervlak. Ik moest er dus achteraan en wist echt NIET wat ik verkeerd had gedaan (hersenen werken duidelijk niet altijd even goed onder water) dus ik heb daar boven al de rest hangend een gevecht gehad met mijn vest om u tegen te zeggen. Ik moest er zelf ook heel erg om lachen -ook een ervaring zo onder water- en uiteindelijk heeft Chris mij, na mij eerst ontzettend hard uit te lachen, aan mijn vinnen naar beneden getrokken. Hij zei nog nooit iets gezien te hebben dat zo grappig was en dat zijn duikbril volliep van het lachen. Vandaag tijdens de -les- begon hij er zelfs opnieuw over. Wie de film Mary Poppins gezien heeft waarbij ze allemaal lachen en daardoor beginnen zweven.. Dat was het ongeveer, enkel bleef de rest wel beneden tijdens het lachen :p

Het is alleszins een aparte ervaring die me wel bevalt! Ook vandaag weer allemaal dingen bijgeleerd en ik word het ademen door zo'n toestel al redelijk gewend! Kijk ook echt enorm uit naar morgen wanneer ik al wat we geleerd hebben in de praktijk kan omzetten :)

Verder vandaag nog geinvesteerd in een duikbril + snorkel. Gisteren hebben we gedoken met het materiaal dat we de komende 3 dagen gaan gebruiken, het goedkoopste wat er is dat tegelijk zeer duurzaam is. Vandaag mochten we dan allemaal -professionele- uitrusting testen en vooral wat duikbrillen betreft was dat voor velen een opluchting. Voor mij echter een absolute kwelling want blijkbaar zijn die goedkoopste dingen op mijn hoofd gemaakt! Die duurderen vind je niet onder de 100 $ en dan heb je nog geen snorkel, bovendien blijkt dat dat niet vanzelfsprekend is dat de huur ervan inbegrepen is in de prijs van een duik. Schijnbaar vraagt men daar rond de 35 $ voor zuidelijker langs de Oostkust. Toen mijn setje dan maar 63 $ bleek te kosten was de twijfel snel over! Kan ik alleszins nog gaan snorkelen hier en eventueel nog duiken als het zo blijft bevallen!

Vandaag heb ik ook een examen moeten afleggen van de theorie en ik heb 46/50 behaald dus ben geslaagd :)

Kortom ivm het duiken: Ik ben zeer enthousiast en hoop echt op 3 geweldige dagen! Ik hoorde ook dat er momenteel zo weinig wind is dat het zicht optimaal is onder water. Ze hebben hier zo maar een paar weken per jaar blijkbaar en ik heb het geluk er precies zo een mee te maken!

Nog meer goed nieuws om te beeindigen: Nadat ze me eergisteren bijna 2 uur voor niks hadden laten zitten wachten op die handdoek, heb ik gisteren gebeld en zijn ze al wat ik vergeten was 's avond komen brengen! Ik had dat trouwens niet aan omdat ik me net in een droge outfit had gepropt bud.. Een mens kan al eens iets vergeten, maar nu hou ik er toch maar mee op denk ik. Het is leuk geweest :p

Ik laat jullie weer want deze keet sluit over een paar minuten en ik moet uiteraard op tijd naar bed om morgen al om 6 uur te kunnen vertrekken naar de boot!

Tot snel!

The rainforest!

Gisteren was het tijd voor mijn uitstap naar het regenwoud. Om 8u opgehaald door een langharige gids -Bart- en in gezelschap van slechts 7 andere mensen zijn we naar het regenwoud gereden. Een ideale grootte voor zo'n trip!

Het was een groepje met een paar niet alledaagse nationaliteiten: een Poolse, een Albanees, een Israelische, een Canadees koppel (Daniel & Danielle) en een Nederlands zussenduo (waarvan 1 Daniella heette). Al de andere namen ben ik vergeten maar die drie vond ik alleszins grappig :p

We zijn 's morgens langs de kant van de weg gestopt om naar de Flying Foxes te kijken, daar vliegt/hangt het hier in Cairns vol van. Ik dacht dat het vleermuizen waren maar het blijken een soort vliegende apen te zijn! Zeker de moeite om eens te Googlen.

Daarna zijn we naar het regenwoud gereden waar we een hoop uitleg hebben gekregen over de planten daar aanwezig, zeer interessant allemaal. We zijn ook gestopt bij de Cathedral Fig Tree. Een gigantische boom zonder stam, want hij is van boven naar beneden gegroeid. Klinkt allemaal wat raar maar voor de geinteresseerden de moeite om ook dat eens op te zoeken.

Daarna zijn we naar de Millaa Millaa Falls geweest, de meest gefotografeerde waterval in Australie waar ooit Peter Andre een clip moet hebben opgenomen en ook de reclames voor Timotei (vroeger) en Herbal Essences zijn daar gefilmd. Echt prachtige locatie! Ik mocht zelfs achter gaan en door de waterval zwemmen! Ja, mijn enthousiasme was -is zelfs nog steeds- groot :)

Verder nog een paar minder indruk wekkende watervallen gezien en dan was het alweer tijd om naar Cairns terug te gaan. Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om mijn handdoek en zwemgerief achter te laten op onze laatste tussenstop, dat zorgt voor extra spanning tijdens de reis.. 'Komt dat nog terecht of niet?' Een spanning die de meeste mensen in hun leven zouden kunnen missen neem ik aan, maar ik blijkbaar niet. Vanavond vanaf 18u15 zit ik alleszins buiten mijn hostel braaf te wachten tot ze HOPELIJK mijn spullen komen brengen zoals ze beloofd hebben.. Ik ben benieuwd en hoop uiteraard op een herhaling van mijn hoed-avontuur. Nogal wat familieleden zouden zeggen 'Zie maar dage uwe kop nie vergeet!'. Jep.. I know.

Alleszins heb ik een PRACHTIGE dag gehad gisteren en heb ook helemaal zin in mijn duikavontuur dat morgen begint :)

O ja, normaalgezien -als het lukt- zal er vanaf vandaag ook een video te vinden zijn op deze blog van Wilson's Promontory waar ik in het begin ben geweest. Ik heb die uiteraard zelf gemaakt en ik dacht dat dat misschien wel leuk was om te zien daar in het koude Belgie! (Ondertussen ben ik zeker dat het gelukt is dus als jullie hier iets aan hebben komen er meer van dit soort fratsen! :))

Tot snel alweer!

Newsflash from Cairns!

Hello iedereen!

Deze keer hebben jullie niet zo lang moeten wachten. Gelukkig maar want dat scheen niet zo goed te zijn bevallen!

Om te beginnen even wat uitgebreider over mijn tocht naar en aankomst in Cairns want daar had ik vorige keer door omstandigheden de tijd niet voor.

Jullie hebben allemaal op de foto's kennis kunnen maken met mijn fancy hat :p Bij deze tropische temperaturen is een hoofddeksel werklijk essentieel, vandaar heb ik daar een van de eerste dagen in Melbourne al in geinvesteerd. Hij past wel niet zo goed in mijn groene zak, zeker niet als daar al een hoop in zit, het is dus kwestie van hem niet te vergeten als je hem voor een of andere reden afgezet hebt. Dat is tot hier toe heel goed gegaan.

Tot op het vliegveld van Alice Springs.. Even korte plaspauze, hoed aan het haakje van de deur gehangen en jullie raden het al: daar vergeten. Ik was me echter van geen kwaad bewust, tot ik -toch al meer dan een uur later- op het vliegtuig stapte. Ik meldde het gelijk aan een van de stewardessen en ze zei me dat ik er niet zelf om mocht gaan, dus dat het personeel van de luchthaven zelf in moest grijpen.. Ik dacht uiteraard dat ik de laatste momenten met mijn hoed had beleefd MAAR onderschat nooit de Australiers: Nog geen 5 minuten later had ik hem al terug!

De tocht naar Cairns bestond uit 2 delen: 1 vlucht van Alice Springs naar Ayers Rock en 1 vlucht van Ayers Rock naar Cairns. De eerste vlucht duurde de volle 30 minuten en dit in ware sportvliegtuig stijl! Ik heb geen vliegangst maar als ik nog een paar van dit soort vluchten neem zit het er toch dik in dat ik dat ontwikkel :p Ik ken alleszins een aaaaantal mensen die echt zo wit als een laken van dat vliegtuig zouden zijn gestapt :p De tweede vlucht was rustiger en duurde 2u10 minuten. Noteren jullie ook even dat ik op BEIDE vluchten gratis -nu ja, inbegrepen in het ticket- eten en drinken kreeg! Onbekend terrein voor Ryan Air duidelijk :p

Uiteindelijk geland bleek het hier te regenen, een heel rare gewaarwording zo meteen na de woestijn. Ik kan ook niet echt van een -buitje- spreken, nee hoor, het is hier regenseizoen! Wat moeten jullie zich hierbij voorstellen: de buitentemperatuur schommelt rond de 30 graden en de zon wordt afgewisseld door lauwe GIGANTISCHE regenbuien waarbij je binnen de 2 minuten volledig doorweekt bent. Een beetje een warme douche dus. Grappig om vast te stellen dat ook hier enkel toeristen over een regenjas lijken te beschikken.. Iedereen schuilt gewoon zo lang het regent -ook al kunnen die buien echt LANG duren- en als ze zich absoluut moeten verplaatsen lopen ze er gewoon door met een volledig natte outfit tot gevolg.

De aankomst in Cairns bracht voor mij ook al het 3e uurverschil in ongeveer een week tijd met zich mee. Australie beschikt namelijk over 5 tijdzones.

Op deze kaart zien jullie ze alle vijf. De oranje en donkergroene zone verschillen enkel tijdens de zomer van de respectievelijke lichtgroene en gele zone door Daylight Saving Time, wat ons zomeruur is. Het noorden doet daar dus niet aan mee. Ik ben begonnen in Melbourne waar het 10 uur later is dan bij jullie (Belgie is GMT+1 dus 10 uur verschil met GMT+11), toen ik in Adelaide aankwam moest ik mijn klok een half uur terug zetten, vervolgens moest ik in de trein mijn klok een uur terug zetten om dan te eindigen in Cairns waar ze bij landing weer een half uur verder moest. Het houdt een mens bezig natuurlijk. Alleszins een uurverschil van 9 uur met jullie dus momenteel en dat zal nog wel een tijdje zo blijven!

De eerste 2 nachten in Cairns heb ik doorgebracht in Castaways ideaal want dat was een 24 $ hostel dat zijn eerste 2 nachten voor 15 $ aanbood. De kwaliteit van een -hier- duur hostel dus voor een prijsje! Het was ook daar dat ik Dominique heb leren kennen. Een 19-jarig meisje uit .. Jawel hoor: Duitsland! Zij behoort -helaas- tot het soort mensen dat -heel graag alleen reist- en -het thuisfront NIET mist-, maar als het er dan op aan komt klampt ze zich vast aan eender wie die ze voorbij ziet komen en volgt ze die overal waar die persoon gaat. Ja hoor: ik was de gelukkige! Ze wou ook heel graag mee met mij verhuizen naar een ander hostel (eentje wat goedkoop blijft) dus goed ja, we zijn dan samen op stap geweest.

Ik had mijn voorbereidingen wel getroffen dus ik wist waar het goedkoopste hostel te vinden was, maar dat was helaas volgeboekt. Op haar aangeven zijn we dan naar het Koala Resort Hostel gegaan. (Hostel zelf schijnt geen website te hebben of ik vind hem niet onmiddellijk.) Daar bleek een promo aan de gang: 3 nachten voor 45 $ dus opnieuw een koopje. Het gaat om een dorm voor 8 personen met een zithoekje, een vaatwasbak en een badkamertje. Klinkt perfect dus! Tot we binnen kwamen en er geen lakens in de prijs inbegrepen bleven te zijn (enkel matrasovertrek en kussensloop), ook de eerste keer dat ik dit meemaak. Dat zou natuurlijk geen probleem zijn dankzij de geweldige slaapzak die ik van tante Hilde heb gekregen, maar de hygiene in de badkamer.. Een woord: vreselijk. Ben vandaag bij de receptie gaan vragen of dat daar ooit wel wordt schoongemaakt en de reactie was: 'Wij kuisen niet als er iemand ligt te slapen want dan wordt die misschien wakker en er is altijd 1 meisje aan het slapen. Is het daar dan zo erg?' Dat er iemand ligt te slapen aan het verste uiteinde van de kamer valt blijkbaar meer op dan een mierennest, schimmel en insectenkolonie in de badkamer.. Ah well, morgen wordt er schoongemaakt beloofde ze me. In tussentijd haal ik mij alvast badslippers in de hoop geen ziektes op te doen bij het douchen :p

Om even terug te komen op onze Duitse vriendin: Zij was helemaal geshockeerd door het feit dat er geen lakens was, zonder zelfs nog maar de badkamer gezien te hebben haha. Zij dacht vast dat er in elke kamer een Koala zou hangen :p Ik heb haar alleszins gisteren in de loop van de dag kunnen lozen en het zal jullie niet verwonderen dat ik daar blij om was :)

Als mijn 3 nachten bij het Koala Resort op zijn verhuis ik alleszins naar Reef Backpackers Hostel, dat heb ik zonet geregeld. Een dorm voor 8 personen aan 12 $ per nacht. Veel goedkoper dan dat wordt het niet en erger dan waar ik nu zit hopelijk ook niet dus prima!

Gisteren ben ik bij Peter Pan's geweest om een zicht te krijgen op de rest van mijn verblijf hier in Australie. Heb over al de voorstellen een nachtje nagedacht en vandaag alles betaald en voor een paar dingen de data al vastgelegd.

4 februari: Ga ik het regenwoud bezoeken met alweer een tour. Jullie zullen zich afvragen of ik weiger te leren uit mijn fouten, maar blijkbaar zijn er echt een hoop dingen die niet anders kunnen dan op die manier dus ik zal mijn getrokken lessen op een andere manier tot uiting moeten brengen! Het is alleszins een tour van 1 dag en het was een aanrader volgens Kenny (de kerel van Peter Pan's) want vermits ik naar het zuiden ga na Cairns zal ik er op mijn weg geen meer tegenkomen. Het zou ook gaan om veel natuur en zwemmen dus ik ben kijk ernaar uit!

6-10 februari: Wat er gebeurd is met 5 februari? Wel ik las een rustdag in! Zo zien jullie maar dat ik weldegelijk bijgeleerd heb :p Alleszins kijk ik enorm uit naar zaterdag want dan begint mijn 5-daagse duikopleiding! Jullie zien heel het programma op de link maar voor de luiaards: eerst 2 dagen les en duiken in een zwembad en de 3 dagen (en 2 nachten) daarna ga ik de boot op naar het Great Barrier Reef waar ik mijn duikcursus vervolledig en nog een aantal keer -vrij- mag duiken ook. In totaal minstens 9 duikervaringen in het Reef, met wat geluk volgens Kenny zelfs 12! Lijkt me na mijn eerste surfervaring ideaal om te doen tijdens -De reis van mijn leven-. Voor de cursus begint word ik trouwens medisch gecheckt, mocht ik niet -goedgekeurd- worden gaat dit verhaal dus niet door, maar krijg ik wel mijn geld terug (thank God haha). Na afloop bezit ik -als alles goed gaat- alleszins mijn PADI-duikbrevet :)

11 februari: In de avond ga ik dan voor alweer een primeur: Een 2 uur durende waterski-ervaring! Geen flauw idee wat dat gaat geven maar ik heb er alleszins wel zin in!

12 februari: Vertrek uit Cairns naar het zuiden!

De data van dan af zijn nog onduidelijk, maar ik heb wel al een hoop activiteiten geboekt! Ik overloop ze per plaats, wel in chronologische volgorde normaalgezien want ik ga van noord naar zuid.

Airlie Beach: De place to be om de Whitsundays te bezoeken! Ja hoor, alweer een tour. Deze keer een van 2 dagen en 2 nachten, maar er staat niet echt bijzonder veel meer op de planning dan gewoon genieten aan boord van het schip :) Dat zal dus wel lukken! :p

Rockhampton: Van daar uit ga ik Great Keppel Island bezoeken. Het zou een stukje onaangeroerde natuur zijn waar ook maar sinds kort tours heen zijn, vandaar ook dat ik geen website heb. Daar ben ik alleszins gedurende 1 dag.

1770: Dit plaatsje heet zo omdat het daar was dat Captain Cook in 1770 Australie bereikte. Daar zal ik een Dolphin Kayak Tour doen van een paar uur.

Rainbow Beach: Van daar uit zal ik Fraser Island bezoeken in een Self Drive Tour van 3 dagen en 2 nachten. De link gaat niet over mijn tour maar geeft jullie wel een idee van wat ik daar te zien ga krijgen!

Noosa: Daar zal ik een Bush Canoe tour doen van 3 dagen. Het wordt dus nog een hoop gepeddel!

Byron Bay: Daar zal ik Nimbin bezoeken. Dat moet een soort hippiegemeenschap zijn wat wel de moeite waard moet zijn om te zien.

Ziezo dat is het ongeveer!

Ik heb een Greyhound Bus Pass aangeschaft die 45 dagen geldig is vanaf het eerste gebruik en dit tussen Cairns en Sydney. Dit zal dus mijn transportmiddel worden langsheen de Oostkust. Geen huurauto dus.. Een mens moet soms hArde keuzes maken in het leven :p Het is alleszins een systeem waarbij je 48 uur voor vertrek moet aangeven dat je van hun diensten gebruik wenst te maken en tussen welke plaatsen. Zeer flexibel dus en dat lijkt me net wat ik nodig heb!

Wat ik ook nog niet verteld heb is het verhaal van Southern Cross! Dat is de sterrencombinatie die te zien is op de vlag van Australie en Nieuw-Zeeland (daar staan twee sterretjes minder van Southern Cross op). Deze tijd van het jaar is die zichtbaar tegen de ochtend en enkel in het zuidelijk halfrond. Logisch natuurlijk, maar een mens staat er niet bij stil dat onze Poolster enkel in het noordelijk halfrond zichtbaar is! Aan de hand van Southern Cross kan men ook het zuiden bepalen, zoals zichtbaar op onderstaande afbeelding.

Blijkbaar hebben nogal wat vlaggen in het zuidelijk halfrond deze sterrencombinatie in hun vlag opgenomen. De Braziliaanse vlag is hier een voorbeeld van.

Waar een mens ook niet bij stilstaat is dat de zon hier om 12 uur 's nachts in het zuiden staat! Ze komt gewoon op in het oosten, gaat over het noorden en onder in het westen!

Dit was het wel weer voorlopig. Tot snel!

Zo veel in te halen!

Hieeer ben ik weer. Ja het wordt een hele boterham.. We hebben elkaar ook zo lang moeten missen :p

Ten eerste heb ik de langverwachte foto toegevoegd van de leukste Belgen die aanwezig waren op de Australian Open :p

Vervolgens heb ik ook een selectie van mijn foto's (ondertussen al +1100 :o!) geupload en dit heeft mij ZEER veel tijd gekost (jawel ettelijke uren) dus ik ben blij dat dat EINDELIJK helemaal gelukt is :p

Verder zal ik dag per dag een beetje overlopen wat ik heb meegemaakt zodat jullie weer bij zijn. Zoals gezegd wordt het een heel verhaal dus neem er alvast rustig een tasje koffie of thee bij, of een glaasje wijn of een heerlijk pintje. Ja, zo heb ik denk ik wel iedereen gehad :)

19 januari

Toen heb ik jullie het laatst op de hoogte kunnen brengen van alles! Beetje een rustige dag gehad en mijn verblijf in Melbourne afgesloten in stijl met mijn Belgische vrienden op het terras van een van de 2 Belgian Beer Cafe's die er daar te vinden zijn. Uiteraard konden onze vrienden Duvel en Stella hier niet ontbreken :)

20-22 januari

Vroeg op om te vertrekken voor de Great Ocean Road tour! Gids Eddy was niet meteen mijn favoriete man dus dat beloofde. Hij was ook meer dan een half uur te laat waardoor we nergens langs de prachtige Surf Coast van de Great Ocean Road zijn kunnen stoppen. Heel jammer want natuurlijk maar 1x die kans waarschijnlijk, maar dat heeft een mens nu eenmaal met van die tours.

De Shipwreck Coast was alleszins ook heel indrukwekkend. Daar zijn we dan -gelukkig- kunnen stoppen bij de 12 Apostels, waar er nu nog maar 8 van overeind staan. Ik vond het minder indrukwekkend dan men er altijd over doet, maar op zich een apart verschijnsel natuurlijk!

We hebben ze ook van beneden af kunnen zien om zo de hoogte ervan te kunnen inschatten en dat gaf inderdaad een heel andere indruk. Het was ook daar dat ik werd overvallen door een redelijk heftig golfje dat mij tot net boven de rand van mijn schoenen in het water zette. Een Duitse riep nog -Achtung!- maar mijn Duitse alertheid is toch Echt niet meer wat ze ooit geweest is :p Dat blijkt dan op zo'n momenten natuurlijk.

De groep bestond uit een hele hoop -over het algemeen- jongeren. Jullie zullen tussen mijn foto's een groepsfoto zien met in de commentaar alle nationaliteiten. Uiteraard waren het weer de Duitsers die met 7 van de 17 het best vertegenwoordigd waren!

De volgende dag naar een Wildlife Show geweest voor we de Grampians in trokken. Daar hebben we alle mogelijke dieren die er zaten brood mogen voederen en van heel dicht bij gezien. Het was ook daar dat ik een baby koala heb mogen vasthouden! Het beestje was verwaarloosd door de mama dus werd door de man van het -boerderijtje- opgevoed en was helemaal gewend aan mensen.

We zijn nog bij een paar indrukwekkende uitzichten en bij een mini regenwoud gestopt, maar de 2 hour walk door de Grampians werd verplaatst naar dag 3. 's Avonds @ Ned's Beds een bbq gehad wat wel gezellig was want op zich geen verkeerde groep. Wel vroeg gaan slapen want al die tours, verre verplaatsingen en de warmte.. Het kruipt duidelijk niet in mijn kleren.

De volgende dag dan tijd voor de walk die prachtig was en zeer avontuurlijk ook!

Het was ook tijdens deze tour dat ik besefte dat ik het mis om luidkeels en vals mee te kunnen zingen met geweldige muziek zonder dat er eventueel mensen zEEr raar naar mij zouden kijken!

Rond de middag dan vertrokken voor een 6 uur lange busrit naar Adelaide. Jaja, 6 uur lang. Haha.

In Adelaide aangekomen uiteindelijk mijn hostel gezocht & gevonden! Wel niet zo'n aangename kennismaking. Het was een hostel/pub/minicasino in 1, niet echt wat ik gewend ben met andere woorden, maar ik sta open voor nieuwe dingen. Waar ik echter iets minder voor open sta is voor hun douche waar OVERAL haar te vinden was in grote getalen. Er bleken ook bedbugs te zitten in sommige kamers, maar daar ben ik gelukkig van gespaard gebleven!

Ik heb daar ook een meisje uit Taiwan leren kennen. Lien-Da! Jawel, zo zei ze het alleszins. Zij was net terug van Uluru waar ik toen naar zou gaan vertrekken en vertelde me zeer enthousiast in haar Engels over wat ze van -ze bikke stoon- (maw: de groewete stiejen :p) had gevonden.

Snel gaan slapen om de hostelmiserie te vergeten en fit te zijn voor de Tour Down Under de volgende dag!

23 januari

Mary zou me om 9u al ophalen dus ik stond braaf te wachten toen ze daar aan kwam in haar antieke Holden (een of ander automerk dat hier nogal fel in concurrentie is met Ford). Ze stapte uit en uit gewoonte liep ik naar de rechterkant van de wagen om in te stappen. Redelijk verwonderd ook toen ze zei 'Don't you want to sit in the front?' waarna ik besefte dat zij natuurlijk aan de andere kant van hun wagen zitten ook! Het went echt zeeer moeilijk om te leven -in een spiegel-. Blijft ook ontzEttend gevaarlijk om de weg over te steken. Ik ben zo gewend om eerst naar links te kijken terwijl ze hier gewoon van rechts komen natuurlijk.

Alleszins zijn we dan naar een uithoek van Adelaide gereden waar we de Tour Down Under (voor de mensen die niet mee zijn: het gaat om wielrennen) 4 keer voorbij hebben zien snellen en de finish hebben gezien op het groot scherm.

Tussen de passages door heeft Mary me kennis doen maken met de Vinyards waar je gewoon zonder aankoopverplichting wijn kan gaan proeven! Zeer lekker ook de Australische wijnen. Allemaal wat zoeter dan wat wij in Europa gewend zijn. Volgens een van de kenners die ik gezien heb zou dat zijn door het klimaat.

Een leuke dag gehad alleszins die we hebben afgesloten in het Belgian Beer Cafe van Adelaide (dat -Oostende- heet btw!). Ze had me beloofd dat ze me daarheen zou meenemen en dat heeft ze ook gedaan. Een hele lieve vrouw alleszins!

Toch ook blij als de dag om was want we hadden meer dan 20 km gewandeld geloof ik, alweer in die hitte, dus dat volstond wel. Op naar mijn geweldig hostel want morgen op tijd in actie voor de trein!

24-25 januari

Alweer een goed uur wandelen naar het treinstation, gepakt en gezakt met al mijn spullen deze keer, om aan te komen aan de legendarische trein!

De rit duurde maar liefst 26 uur. Niet gezeverd dus haha. De eerst 4 uur zat ik naast een Mitje-achtige vrouw. Ze heette Helen en was de 80 al een eind voorbij en een wandelende encyclopedie. Over elke heuvel die we voorbij reden kon ze een heel verhaal vertellen. Interessant natuurlijk maar ik moet eerlijk zeggen dat ik wel uitkeek naar het moment dat ze op haar bestemming was aangekomen (trouwens de enige en korte tussenstop op die 26u). 4u weetjes is gewoon genoeg laat ons zeggen :)

Het was ook op die tussenstop dat Almut, een 36-jarige Italiaanse vrouw, opstapte en de plaats van Helen innam. Gezellig en jammer tegelijk want een dubbele bank had mij ook wel iets gezegd :) Ze bleek Duitstalig en aan haar reis rond de wereld bezig van 1 jaar. Ze was al 4 maanden onderweg. Veel mee gepraat over van alles en nog wat en ze was nog wel interessant, maar ze had juist een week alleen getrokken door de outback en IETS te veel menselijk contact nodig. Dat uitte zich in het feit dat ik niet echt de kans kreeg te lezen, hoewel mijn zin in menselijk contact DUIDELIJK minder aanwezig was :p Goed ja, geen probleem natuurlijk. Tot ze echter de hele nacht in slaap lag, wat mij dan weer frustreerde omdat ik de slaap maar niet kon vinden. Om maar te zeggen: ze kon niet veel goed doen :p

Zooo tevreden toen ik aangekomen was! Wat een zaligheid!

Bij Annie's Place aangekomen stond me dan nog een geweldige verrassing te wachten: -iemand- had mijn dorm bij wijze van verrassing omgeboekt tot een kamer alleen zodat ik eens een goeie nachtrust kon hebben. Een geschenk uit de hemel.. of eerder uit Stabroek :) Nogmaals bedankt Mi want het heeft deugd gedaan. Het was ook nodig want de volgende dag vertrok ik om 6:15 AM al op 3-daagse tour naar Uluru! Ook de ideale gelegenheid om voor de 2e keer te wassen!

Die waren ze bij Annie's Place btw -vergeten- (!?) te boeken en alles was ondertussen volgeboekt dus ik moest plots een tour nemen die dubbel zo duur was en bijgevolg niet in mijn budget paste. Heb dan onderhandeld en uiteindelijk blijf ik nog afgezet voor een 20 tal dollars maar goed, beter dat dan 300 of geen Uluru natuurlijk.. Ze bleef ook maar doordrammen dat het eten beter zou zijn en dergelijke dus goed ja..

Er heerste trouwens ook een zeer rare sfeer in Alice Springs. De Aboriginals lopen daar gewoon rond of zitten in parken en leven in feite volledig langs de andere bevolking heen. Geen enkele sprake van integratie! Blijkbaar heeft het merendeel van hen een alcoholprobleem, zijn ze arm en kunnen ze zeer agressief zijn. Heb later gehoord van een taxichauffeur die vertelde dat als je een Aboriginal man zijn vrouw zag slaan dat je er zeker nooit tussen mocht komen want dat dat levensgevaarlijk is enzo.. Apart sfeertje.

26-28 januari

Zeer vroeg al opgehaald door mijn zogezegde luxetourbus op weg naar Uluru. In de bus zag ik meteen de gevolgen van het feit dat het een dure tour was: bijna allemaal oudere mensen, zeker niet van de armsten ook! Het was dan nog een koppeltour, wat als persoon alleen dus absoluut geen aanrader is want contacten leggen wordt echt zeer moeilijk op die manier.

Het was een groep van 18 mensen die bestond uit 4 Zwitsers (3 v, 1m), 2 Canadezen (1m, 1v), 2 Britten (1m, 1v), 2 Italianen (1m, 1v), 6 (!!) Nederlanders (3 v, 3 m), 1 Belg (haha) en 1 (freakazoid) Finse die in Zweden woont.

We zijn naar Uluru geweest en daar heb ik samen met een Nederlands koppel helemaal rond de Uluru gewandeld. 10,4 km in een 44-tal graden.. Rustig aan gedaan, veel water gedronken zoals men altijd zegt en tijd genomen voor veel fotopret :p (ik laat de foto's verder voor zich spreken :p)

De volgende dag -nadat we om 3:20 AM waren gewekt voor de zonsopkomst!- waren de Olga's aan de beurt en daar heb ik ook de lange wandeling gedaan van een 8-tal km. Ook weer genoeg gedronken en genoten van de prachtige omgeving maar deze wandeling heeft me opnieuw veel kracht gekost waardoor ik -waarschijnlijk- door een zouttekort later die dag fysiek in een absolute dip ben beland. Het was alsof er iemand op mijn buik stond ofzo en NERGENS mogelijkheid om in schaduw te gaan zitten, de airco in de bus had ook 0 effect want ik bleef maar zweten enzo. Ja, zeer aantrekkelijk allemaal :p

Nee, ik heb daar wel mijn zwaarste momenten tot hier toe beleefd moet ik eerlijk zeggen. Ook ontzettend veel geslapen overal waar ik maar kon, had uiteraard een soort zout- en mineralenoplossing gekregen en dan was het wachten op beterschap. Hopen dat die zou komen ook, want onze gids zei dat het een -logistieke nachtmerrie- zou gaan zijn als ik naar een ziekenhuis zou moeten. Dat zou trouwens de enige oplossing zijn geweest want geen huisartsen @ the desert uiteraard :p

Goed, ik voelde zelf gelukkig dat de zoutoplossing mij deugd deed, al was het dan langzaam, anders had ik hem wel zijn logistieke nachtmerrie bezorgd uiteraard.

De volgende dag ook niet mee geweest naar de wandeling van King's Canyon -helaas want die moet ook prachtig geweest zijn- en gewoon de hele tijd geslapen en in de bus gehangen om op krachten te komen.

's Avonds zijn we dan aan een mooie Creek gestopt en daar vond ik eindelijk de afkoeling waar ik al 3 dagen op wachtte. Even in gezwommen en dat heeft me weer op mijn plooi gekregen. Had wel al bijna 2 dagen niks gegeten dus wat zwakte, maar het was nu wel duidelijk dat het zou over gaan. Een mens begint zich zo ver van huis van alles in het hoofd te halen natuurlijk..

Ik heb alleszins nOg eens 9 uur nachtrust gehad in Alice Springs en de volgende ochtend was alles achter de rug. Geen aanrader alleszins!

29 januari

Het vliegtuig genomen naar Cairns waar ik nu ben aangekomen in hostel Castaways. Voor 2 nachten want de derde nacht wordt veel duurder dus dan verhuis ik weer. Even op adem komen vooral :)

Wat heb ik nu geleerd:

- no more koppeltours!

- zo weinig mogelijk tours in het algemeen

- water drinken bij hitte volstaat niet!

- en in het algemeen zoals Pink het zo mooi zegt: 'Learning to be brave in my beautiful mistakes..'

Van zodra mijn plannen hier duidelijk worden horen jullie mij weer!